Koen Greven

GRAS VRETEN VOOR DE BONDSCOACH

Robert Eenhoorn (midden), bondscoach van de Nederlandse honkbalploeg "Voor mij is iedere wedstrijd hetzelfde." (Foto: ONBEKEND)
Robert Eenhoorn (33) debuteert op het World Port Tournament in Rotterdam als bondscoach van de nationale honkbalploeg. Zijn Amerikaanse droom is nooit uitgekomen, maar zijn Amerikaanse instelling dwingt veel respect af.

Door Koen Greven

Plotseling veerde Robert Eenhoorn gisteren in de derde inning tegen aartsrivaal Italië op uit de dug-out. Met een gestrekte draf rende hij het veld in. Voordat tweede honkman Ralph Millard zich na een in zijn ogen dubieuze beslissing verbaal kon botvieren op de scheidsrechter, was Eenhoorn op zijn plaats. De bondscoach zette Millard opzij en nam de leidsman apart. Eenhoorn legde de scheidsrechter vervolgens koeltjes uit dat de aanstormende Italiaan toch echt uit was geweest. De actie van Eenhoorn hielp niet. Maar iedereen wist wel meteen wie de nieuwe baas is van de Nederlandse honkbalploeg.

De 33-jarige Eenhoorn tekende eind vorig jaar een vierjarig contract als bondscoach van de nationale honkbalselectie. Een paar maanden daarvoor had hij op de Olympische Spelen van Sydney een punt achter zijn carrière als international gezet. Nederland eindigde in Australië met Eenhoorn als korte stop op een verdienstelijke vijfde plaats, maar viel vooral op door een sensationele zege op Cuba. Eenhoorn nep die wedstrijd vorig jaar uit als 'de mooiste van mijn carrière'. Nederland maakte in de wereld plots faam als honkbalnatie.

In het stadion van Neptunus ontmoette Nederland zaterdag op het World Port Tournament Cuba voor het eerst sinds de Spelen. De Cubanen waren erop gebrand revanche te nemen voor de eerste nederlaag van de nationale honkbalploeg ooit op een olympisch toernooi. In Rotterdam bracht Cuba met een 5-2 winst Eenhoorn zijn eerste nederlaag als bondscoach toe.

Na afloop deelde Eenhoorn in hetzelfde tenue als zijn spelers geduldig handtekeningen uit aan tientallen kinderen. Humeurig was hij allerminst. "Het ging best goed vandaag", zei Eenhoorn. "Cuba heeft een aardig ploegje, hoor. En we moeten niet vergeten dat wij nu een heel ander team hebben dan in Sydney. Alles staat de komende jaren in het teken van de Spelen van 2004. Dan moeten we er weer bij zijn."

Van de ploeg die sinds donderdag op het World Port Tournament actief is, zijn slechts vier spelers over van de olympische 'wonderploeg'. Naast Eenhoorn namen ook Rikkert Faneyte en Ken Brauckmiller afscheid als international. De Antilianen Hensley Meulens, Chairon Isenia, Radhames Dijkhoff en Sharnol Adriana zijn actief in buitenlandse competities en konden niet worden opgeroepen. De pitchers Orlando Stewart en Jurriaan Lobbezoo zaten gisteren geblesseerd op de tribune. Zij zagen hoe Nederland met 7-4 aartsrivaal Italië versloeg.

De duizenden Nederlanders op de overvolle tribunes vierden die zege uitbundig. Ze dansten, klapten, lachten en juichten. Op het pleintje voor het stadion toeterde een orkest feestmuziek. Even verderop gaf Eenhoorn in een houten keet een persconferentie. In een onvervalst Amerikaans Engels liet de oud-speler van de New York Yankees weten dat speciale emoties rondom Nederland-Italië voor hem geen rol spelen. "Het is leuk voor de mensen. Maar voor mij is iedere wedstrijd hetzelfde. Ik wil altijd winnen."

Eenhoorn wil in Rotterdam in een reeks van acht wedstrijden de basis leggen voor het EK, volgende maand in Bonn. Eind dit jaar ontmoet Nederland de wereldtop op het WK in Taiwan.

Eenhoorn kwam in 1998 terug in Nederland van een Amerikaans profavontuur. Sindsdien heeft hij zich volledig ingezet voor het nationale honkbal. Bij zijn oude club Neptunus begon hij als speler/coach. In 1999 en 2000 behaalde hij met zijn Rotterdamse ploeg de landstitel. Vorige week veroverde hij net als vorig jaar de Europa Cup voor landskampioenen met Neptunus. Verder zette hij een honkbalschool voor jonge talenten op in Rotterdam en becommentarieert hij voor Canal+ wedstrijden uit de Major League.

Eenhoorn benadert het honkbal op zijn Amerikaans. Een heilig geloof in eigen kunnen en altijd de wil om te winnen. Wie er anders over denkt hoeft zich niet bij hem te melden. Als coach van Neptunus trok hij in het begin de discipline aan. Spelers moesten respect voor elkaar tonen.

Ronald Jaarsma mocht na een meningsverschil vertrekken naar HCAW waar zijn
vader Ron Jaarsma dc scepter zwaaide.

Een jaar later draaide een wedstrijd tussen HCAW en Neptunus uit op een vechtpartij toen pitcher Patrick de Lange volgens Eenhoorn hem opzettelijk raakte met een bal. Tussen HCAW en Eenhoorn kwam het lange tijd niet meer goed. Ron Jaarsma zei destijds in de Volkskrant over Eenhoorn: 'Ik respectccr Eenhoorn als speler, niet als mens en coach. Eenhoorn ziet zichzelf als nieuwe bondscoach, maar als hij de baas wordt dan zorg ik ervoor dat de spelers van HCAW met langer voor het Nederlands team zullen uitkomen.'

Twee jaar later is Eenhoorn de bondscoach en zitten zowel Ronald Jaarsma als De Lange bij de nationale selectie. Volgens Ron Jaarsma is de hele zaak allang uitgepraat. Jaarsma: "Dat is een gesloten boek. Over Eenhoorn moet je niet bij mij wezen. Dat mijn zoon er nu bij zit, is iets tussen hem en Eenhoorn." Volgens De Lange is er nog altijd wel rivaliteit tussen HCAW en Neptunus: "Maar dat lijkt me logisch. We willen toch allebei kampioen worden. Maar persoonlijk heb ik nooit problemen met Eenhoorn gehad. Hij is een prima bondscoach. We vreten allemaal het gras voor hem op."

Bondsvoorzitter Theo Reitsma noemde de benoeming van Eenhoorn als coach vorig jaar november "een logische keuze". De ambitieuze voorzitter van de honkbalbond, die zich vorig jaar nog openlijk opwond over het feit dat Jan-Dick Leurs slechts parttime beschikbaar was voor de nationale ploeg, hoopt dat Nederland met Eenhoorn kan aanhaken bij de wereldtop.

Eenhoorn maakte zelf als honkballer in Amerika ooit deel uit van de wereldtop. In 1989 ruilde hij de Nederlandse competitie om voor een beurs en een plek in het team van het Davidson College in North Carolina. Al snel raakten de New York Yankees geïnteresseerd in de Nederlander. In 1990 trokken ze hem aan.

Vier jaar later debuteerde Eenhoorn in het shirt van de Yankees in de Major League. Die 27ste april 1994 vergeet Eenhoorn nooit meer. In Seattle viel hij tegen de Mariners in als korte stop. Hij sloeg in zijn eerste optreden in de hoogste klasse direct een tweehonkslag en maakte een punt. Een droomdebuut. Maar tot een echte doorbraak kwam het nooit. Eenhoorn riep tegen iedereen dat hij de beste korte stop van de Yankees was, maar verder dan twintig wedstrijden kwam hij niet. Op zijn favoriete plek groeide Derek Jeter uit tot multimiljonair en wereldster.

In september 1996 verruilde Dutch Boy Eenhoom de Yankees voor de Anaheim Angels. Daar speelde hij zeventien wedstrijden op het hoogste niveau, maar op een vaste plek kon hij opnieuw niet rekenen. Vervolgens verkaste Eenhoorn naar de New York Mets. Hij werd door de club gestald bij de Norfolk Tides, het hoogste opleidingsteam. Tot zijn terugkeer naar Nederland in de zomer van 1998 speelde hij er samen met landgenoot Ralph Milliard, die nu bij HCAW speelt en door Eenhoorn is opgenomen in de nationale ploeg. Milliard gisteren: "Het is speciaal voor mij om nu onder Eenhoorn te spelen. Hij heeft enorm veel inzicht in het spel. Hij heeft zoveel ervaring."

Catcher Johnny Balentina, één van de spelers van de olympische ploeg, loopt ook weg met Eenhoorn. Balentina: "Hij wisselt goed en benadert het spel op zijn Amerikaans. Hij leeft 365 dagen per jaar voor het honkbal. Het is jammer dat hij is gestopt, want als korte stop zou hij nog steeds van grote waarde kunnen zijn."

Eenhoorn heeft het spelen definitief achter zich gelaten, maar hij zal waarschijnlijk altijd met honkbal bezig blijven. "Op een gegeven moment meet je het los kunnen laten dat je niet meer speelt. Ik geniet er nu van als ik die jongens zie spelen. Prachtig toch. En al die mensen bier die naar honkbal kijken. Maar ja, bet is ook een hele mooie sport natuurlijk."